Verslag van vrijdag 24 juli van Houkje

Asalom, alweer zoveel nieuwe ervaringen!

Voor mij de vijfde keer dat ik dit prachtige land mag bezoeken. Het doet me goed elk jaar een voortuitgang in de wederopbouw te zien. Niet alleen in het internaat, maar ook in de hoofdstad. In Dushanbe worden er volop flatgebouwen uit de grond getrokken. Ook de wegen zijn een stuk verbeterd. Afgelopen vier jaar lag de grote weg van Dushanbe naar Hisor eruit, maar dat is dit jaar zo goed als klaar. Van een grote weg waar beide richtingen roekeloos reden is er zowaar een vangrail tussen geplaatst. Ook zijn er met pijlen op de weg voorsorteerstroken gerealiseerd. In het internaat ziet alles er ook een stuk beter uit, mede dankzij de Tadzjiekse bouwvakkers die via de regering ook dit jaar weer aan het werk zijn. Het is netjes, de geur in het internaat is stukken beter en de gangen worden elke dag gedweild. Het zwembad wat vijf jaar geleden een onbegonnen project leek, is nu echt mooi opgeknapt en heb ik vandaag voor het eerst mogen bewonderen dat het ook echt werkt. Twee leraren van het internaat namen me vol trots mee om het resultaat te laten zien. Op een provicorische manier werd de kraan opengedraaid en kwam er tot mijn verbazing warm zwavelwater in het zwembad. Dit komt van een doorstromende warmwaterbron waardoor dit altijd zekerheid geeft dat het systeem werkt. Na al die jaren vond ik het een erg bijzonder moment.

Toen we aankwamen in het internaat, zijn Demi en Idwer in de ochtend naar de kinderen gegaan. Daar hebben ze met hen een waterbalonnengevecht gehouden, dat viel erg in de smaak. De rest van de groep is verder gegaan met het werk op de binnenplaats, wat grotendeels bestond uit het schuren van de planken voor de zandbak en de bankjes. ’s Middags is alles in de grondverf gezet en zijn de eerste bestelde speeltoestellen bezorgd. Het was nog best een karwei om dit op de binnenplaats te krijgen rond het warmste deel van de dag, maar alles staat op z’n plek. Het begint nu echt ergens op te lijken!

Ook vandaag was er weer een onverwachtse gebeurtenis. Tien jaar geleden heeft een meisje een aantal maanden in het internaat gewoond en vandaag was het haar eerste bezoek sinds die tijd. Ze was benieuwd hoe het er nu aan toe gaat in het internaat, aangezien de toestand destijds vreselijk was. Doordat ze Engels sprak, kon ze goed haar verhaal doen. Ze heette ons welkom in Tadzjikistan en was blij verrast wat voor veranderingen ze nu in het internaat aantrof. Ook zij begon over de vreselijke geur die ze zich nog goed kon herinneren en er niet meer hangt. Alle veranderingen die ze zag, deden haar zelfs zoveel dat ze emotioneel werd. Ze bedankte ons met tranen in de ogen voor de hulp die wij de kinderen bieden en dat er mede door ons al grote veranderingen in het internaat zichtbaar zijn. Aan het einde van dit intense gesprek nodigde ze als dank de hele groep uit om bij haar thuis langs te komen.

Na deze lange warme werkdag teruggekomen in het kamp hebben we ons snel opgefrist, zodat we naar de 19e verjaardag van Khuadrat konden. Deze jongen woont nu een jaartje in de studentenflat van de stichting. Eenmaal aangekomen kregen we een traditionele Tadzjiekse maaltijd voorgescholteld. Dit bestond onder andere uit de welbekende plof. Toen iedereen uitgegeten was, zijn we terug gekeerd naar ons verblijf. Daar hebben we nog even nagezeten en mogen we morgen genieten van een welverdiend weekend.

 

5 reacties, RSS