Trouwe lezertjes,

Wat gaat de tijd snel, al die momenten om van te genieten gaan veel te snel aan me voorbij. Ook vandaag weer zoveel blije gezichten gezien die me zo’n geweldig gevoel geven.

Vanochtend vroeg ik aan de kinderen wanneer ze zich voor het laatst gewassen hadden, want sommige haren vond ik echt vies en vet. Het bleek dat de meisjes vorige week vrijdag voor het laatst gewassen waren, maar dan zonder shampoo. “Lijkt het jullie leuk om te badderen met shampoo of willen jullie liever spelen?” vroeg ik. Er verscheen een glimlach en nog één en nog één  en voordat ik het wist hadden ze de handdoeken al gepakt.

Het washok staat op de grond van het internaat, daar waar warm zwavelwater aan de oppervlakte komt. Dit wordt op provisorische wijze in het bad geleid, echt heerlijk. De kinderen maakten mij meteen duidelijk dat ze graag wilden dat ik ook ging badderen, dus ik heb vrolijk met ze meegedaan. Er werd alleen maar gelachen en dit alleen om de lekkere shampoogeur, de mooie shampookapsels die er gemaakt zijn en de schuimlaag in het bad. Wij vinden douchen of een bad nemen zo normaal, maar hier wordt het echt gewaardeerd. Wat voelt het goed om die vrolijke meiden te zien. Vanaf deze ochtend noemen de meiden me “Apa Houkje”, wat “grote zus Houkje” betekent. Het voelt goed om deze kinderen, die veel te weinig aandacht krijgen, te geven wat ze verdienen.

Na de ochtend met de kinderen ben ik ’s middags weer aan het werk gegaan. De werkzaamheden schieten al mooi op, het eindresultaat is in zicht. Er is weer lekker gewerkt door iedereen, echt een topgroep.

Ik moet er niet aan denken dat we over een paar dagen alweer terug naar Nederland moeten vliegen, dit land is geweldig, ook met alle gebreken. Ik wil nog lang niet terug!

Liefs, Houkje

P.S. Hendrik en ik zijn nog steeds niet ziek geweest, we hopen dat nog elke dag te mogen afkloppen.

6 reacties, RSS