Vandaag, dinsdag 6 mei, worden we al weer vroeg wakker van het lekkere weer; het wordt weer ongeveer 30 graden. Op deze dag staat onder andere op de planning het zoeken van een geschikte locatie voor het kamp. De directrice van het internaat wordt opgehaald, omdat zij bevriend is met de eigenaar en in dit soort landen “gebruik” je je “special friends” om deuren te laten openen. Wat dit betreft is dit bezoek een thuiskomer, omdat ik een cultuur en omgeving aantref, zoals ik in mijn jaren in Libanon gewend was.
Het kamp blijkt een super de luxe vakantieverblijf te zijn met alles erop en eraan; de eigenaar is bijzonder aardig en wil alles wel voor ons regelen. Je moet met hem ook niet over voetbal beginnen, want hij kent alle Nederlandse voetballers. Tussendoor krijgen we naar ‘landsgebruik’ een heerlijke lunch voorgeschoteld. Binnen een uur weggaan is onbeleefd en “not done” in dit soort landen.
Daarna brengen we een kort bezoek aan het internet cafe van Odil. Dit is erg leuk; zijn broer runt het cafe en dat loopt erg goed, omdat de mensen thuis meestal geen internet hebben. Van deze kleinschaligheid leven hele familie’s. We bezoeken daarna ook nog het huis van Odil en zijn familie; uiteraard weer eten en drinken en een ongelovelijke gastvrijheid.
Vervolgens bezoeken we nog een kamp dat in de categorie kamperen geplaatst kan worden. Jammer dat we het andere kamp het eerst bekeken hebben.

Gedurende de dag wordt het steeds heter, vooral in de auto en dan moet ik nog vertellen dat de helft van de wegen zich in heel slechte toestand verkeren.
We zijn nog naar Dushanbe geweest om te kijken naar dubbele ramen en deuren. Ik was onder de indruk wat op dit gebied in dit land gebeurt; een supermooi bedrijf met keurig personeel en een gigantisch aanbod wat zich kan meten met wat wij in Nederland hebben. Alleen moeten we natuurlijk de prijs nog even afwachten.
We moeten ook nog een oplossing zoeken voor de kapotte wasmaschines, drie van de vier zijn kapot. Daarvoor moeten we naar de stad om te bekijken wat mogelijk is en wat het kost. Zo zie je maar weer: een dag is veel te kort.
En nu zijn we aan het nadenken en evalueren met een grote hoeveelheid indrukken.

Dan even iets over de flat; het leven met de jongens moest gisteren duidelijk even op gang komen. Ze zijn ook snel moe door de warmte en het koken liep ook wat uit de hand, maar Abe was de reddende engel en uiteindelijk om 21.30u hadden we onze maaltijd; trouwens geheel in de traditie van de Tadzjiks.
Goed nieuws van de jongens: Andaleb is vandaag geslaagd voor zijn accountancy examen.
Dit is mijn eerste verslag en ik hoop dat jullie een indruk krijgen van ons werk.

Groeten Jan en Abe

3 reacties, RSS

  • Lammie

    zegt op:
    6 mei, 2014 om 20:48

    Ik zie het al…druk druk druk…maar fijn dat jullie zo fijn ontvangen worden en dat er ook voor de inwendige mens wordt gezorgd. Succes verder.
    Lammie

  • Rita

    zegt op:
    6 mei, 2014 om 22:18

    Opvallend dat er zulke grote verschillen zijn in dit land. Jan, ik denk dat als jullie dag het dubbele aantal uren zou hebben, jullie toch nog tijd tekort kwamen. Hoe is het in het internaat, nu al de kinderen er zijn? Heel anders zeker, dan in de zomerperiode? Hebben jullie nog foto’s gemaakt van de kledingkast en materialenkast? Abe, je krijgt de groeten van Henk, Martha en Silke, Wim Siderius en Aukje.
    Voor Andaleb de felicitaties, fantastisch resultaat.
    Leuk dat jullie dagelijks je bevindingen aan ons vertellen, op deze manier is 9000 km. eigenlijk heel dichtbij.
    Succes voor de volgende dag.
    Groetjes aan iedereen en liefs voor Abe.

  • Rudy en Saskia

    zegt op:
    7 mei, 2014 om 21:15

    Leuk om op deze manier met jullie mee te kunnen leven.
    Jullie hebben veel te zien en doen en ook genoeg om weer over na te denken en mee te geven aan de groep die straks weer aan de slag gaat. Een waardevolle voorbereiding!

    Veel succes!

    Hartelijke groeten,
    Rudy en Saskia