Het is het jaar 2007, een jongetje (8) van amper een meter hoog komt naar me toe. Hij wijst naar zijn schoenen, eerst de linker, dan de rechter. Hij houdt zijn schoentjes één voor één omhoog. Bij de één mist zijn zooltje onder de schoen vandaan en blijkt hij op een bloot voetje te lopen. Het andere schoentje heeft nog iets van een zool maar de eerste gaten komen om het hoekje kijken. Wetend dat er een schoenenkast is, neem ik het jongetje aan de hand mee naar de destijds nog nors kijkende man van een directeur en zijn zonen. Ik wijs naar de schoenen van het ventje en vertel met handen en voeten dat er nieuwe schoenen moeten komen. Eén van de directeurszonen neemt het jongetje en mij mee door de donkere en vies ruikende gangen, wanneer de kamertjes te achtergelegen worden haak ik af en loop terug naar de groep. Een uur later komt het jongetje springend, dansend en met een grote glimlach naar mij toe. Hij had eindelijk nieuwe schoenen en wat voor schoenen! Knalroze meisjesschoenen, maar wat was dit ventje blij! En vanaf dat moment wist ik waarvoor ik in Tadzjikistan was… (Anna-Rixt)

Shirtjes, broeken, jurkjes, hevig schuddende hoofdjes voor een nee en een volmondige ‘Ho’ (ja) bij een akkoord. Het is het jaar 2014 en de kinderen hebben keuze, keuze in wat ze willen; een broek of een jurkje, kort of lang, dichte schoenen of sandalen, het is er allemaal. Al enkele jaren wordt er per persoon 30 kilo aan kleding door de groep meegenomen dus een ware inloopkast is er gecreëerd. En vandaag, vandaag was de dag dat ze deze inloopkast weer mochten betreden. Alles gesorteerd op maat werden de kinderen door Andaleb en ons in kleding gestoken. Een duidelijke mening was zeker bij de meisjes zichtbaar. Hanna trok de mooiste jurkjes uit de rekken waarop een hevig schuddend hoofdje en tot slot een knikkend gezichtje kwam. Het werd aangetrokken, maar Andaleb? Andaleb mocht niet kijken, wij mochten gelukkig wel kijken en checken of ze een onderbroek aan hadden, wat in de meeste gevallen wel zo was.

Nu de kleertjes uitgingen zagen we ook voor het eerst de kinderen grotendeels naakt en de vergroeiingen. Uitstekende schouders, een zij die scheef staat, we konden nu niet onze ogen wegdraaien, maar werden met de neus op de feiten gedrukt. De kleren van de kinderen bedekken veel van hun handicap. Als je de kinderen dan opeens zonder bepaalde kledingstukken ziet is het een ware klap in het gezicht. Een groep enthousiaste vrijwilligers die naar Tadzjikistan gaat, wil zoveel mogelijk voor de kinderen hier doen: het internaat opknappen, de kinderen mooie kleren aantrekken, de kinderen de aandacht geven die zij verdienen; het is geweldig om de gelukkige gezichten van deze kinderen te zien. Ze knuffelen je, één jongen gaf zelfs enthousiaste kusjes op mijn wang, het is fantastisch. De rolstoelen worden gerepareerd, maar aan de handicap zelf kunnen wij weinig doen. Dit geeft een machteloos gevoel. Het is heftig. Kijk dan eens naar dat ene jongetje die in de rolstoel zit. Lichamelijk gehandicapt, maar ook een geestelijke beperking. Voor zo’n kind wil je alles doen. Hij wilde graag een nieuw shirt. We proberen het oude shirtje over zijn hoofd te trekken maar wanneer blijkt dat we zijn hoofd er bijna niet door krijgen, weten we dat een nieuw, maar vooral groter shirt, noodzakelijk was. Hanna houdt een nieuw shirtje voor om voor goedkeuring te vragen. Geen hevig schuddend hoofd, geen geknik, maar een lach van oor tot oor. Op het moment dat het shirt ook nog werkelijk past, weten we dat het bouwen in het internaat belangrijk is, maar dat we ook bouwen aan een glimlach op het gezicht van de kinderen.

Tot slot nog even een kleine bouwupdate en ander (voor ons) gekkigheidje:

Bij de klaslokalen is er vandaag een start gemaakt met de eerste deuren. Van de vier rolstoelen zijn nu twee rolstoelen klaar voor gebruik.

Na het werk kwam onze taxichauffeur het terrein van het kamp binnen met een kleine beer van 3 maand oud. Deze beer komt uit een echte berenomgeving en wordt aankomend jaar grootgebracht door mensen en vervolgens weer afgezet in de vrije natuur. Wat eruit ziet als een klein schattig beertje is nu al een beer die je in de gaten moet houden, want af en toe reageert ie zich even af op de schenen van zijn baasje die hem stevig vasthoudt aan een ketting. Ondanks de dubbele gevoelens (een beer hoort niet vast), vonden we het zeker een leuke Tadzjiekse belevenis.

Hanna & Anna-Rixt

6 reacties, RSS

  • lammie

    zegt op:
    2 augustus, 2014 om 19:31

    Uiteindelijk doe je inderdaad alles voor die lach…..verdere woorden zijn overbodig. Lammie

  • Gieny Meekma

    zegt op:
    2 augustus, 2014 om 20:18

    Wat een prachtige belevenissen, hier word je echt stil van.

    Gieny en Lieuwe

  • Rita Akkerboom

    zegt op:
    2 augustus, 2014 om 22:32

    Het is super wat jullie met de hele groep doen, voor en met de kinderen.
    Anna-Rixt, ik vind het indrukwekkend hoe jij het vergelijk maakt met je eerste reis naar Tadzjikistan, en deze reis van 2014. Het verschil tussen de grote armoede en mens onterende omstandigheden waar de kinderen toen in verkeerden en het plezier en betere leefomstandigheden die jullie als vrijwilligers de kinderen nu kunnen bieden.
    Ondanks dat de overheid het internaat stukje bij beetje gaat opknappen, is jullie aanwezigheid en aandacht voor de kinderen, is heel bijzonder en erg belangrijk.
    Zondag een leuke en gezellige vrije dag.
    Groet Rita

  • jan en eelkje

    zegt op:
    3 augustus, 2014 om 20:04

    wat fijn dat er al zoveel verschil is gemaakt, dat het er beter is, dan in het begin toen jullie er waren
    ook dat jullie een betere plek hebben.heel veel succes verder.tot weerziens. groet jan en eelkje

  • Mariska Houweling -Tolsma

    zegt op:
    3 augustus, 2014 om 20:51

    Mooi Anna rixt, Milan vind je een super held en heeft als hij mag wensen maar 1 wens wereldvrede! Super trots op mijn nichtje en uiteraard de collega vrijwilligers

  • Janneke

    zegt op:
    4 augustus, 2014 om 20:45

    We sluiten ons bij Gieny aan….daar word je stil van. Die blije kinderogen met prachtige kleding, wow