Trouwe lezertjes,

Wat gaat de tijd snel, al die momenten om van te genieten gaan veel te snel aan me voorbij. Ook vandaag weer zoveel blije gezichten gezien die me zo’n geweldig gevoel geven.

Vanochtend vroeg ik aan de kinderen wanneer ze zich voor het laatst gewassen hadden, want sommige haren vond ik echt vies en vet. Het bleek dat de meisjes vorige week vrijdag voor het laatst gewassen waren, maar dan zonder shampoo. “Lijkt het jullie leuk om te badderen met shampoo of willen jullie liever spelen?” vroeg ik. Er verscheen een glimlach en nog één en nog één  en voordat ik het wist hadden ze de handdoeken al gepakt.

Het washok staat op de grond van het internaat, daar waar warm zwavelwater aan de oppervlakte komt. Dit wordt op provisorische wijze in het bad geleid, echt heerlijk. De kinderen maakten mij meteen duidelijk dat ze graag wilden dat ik ook ging badderen, dus ik heb vrolijk met ze meegedaan. Er werd alleen maar gelachen en dit alleen om de lekkere shampoogeur, de mooie shampookapsels die er gemaakt zijn en de schuimlaag in het bad. Wij vinden douchen of een bad nemen zo normaal, maar hier wordt het echt gewaardeerd. Wat voelt het goed om die vrolijke meiden te zien. Vanaf deze ochtend noemen de meiden me “Apa Houkje”, wat “grote zus Houkje” betekent. Het voelt goed om deze kinderen, die veel te weinig aandacht krijgen, te geven wat ze verdienen.

Na de ochtend met de kinderen ben ik ’s middags weer aan het werk gegaan. De werkzaamheden schieten al mooi op, het eindresultaat is in zicht. Er is weer lekker gewerkt door iedereen, echt een topgroep.

Ik moet er niet aan denken dat we over een paar dagen alweer terug naar Nederland moeten vliegen, dit land is geweldig, ook met alle gebreken. Ik wil nog lang niet terug!

Liefs, Houkje

P.S. Hendrik en ik zijn nog steeds niet ziek geweest, we hopen dat nog elke dag te mogen afkloppen.

6 reacties, RSS

  • lammie

    zegt op:
    5 augustus, 2014 om 20:55

    Fijn dat alles naar wens gaat zowel met de kids als de werkzaamheden. En jullie vinden misschien wel dat de tijd snel gaat maar ik kijk toch wel weer naar de thuiskomst uit hoor, tis mij stille zat. En ik hoop met jullie dat je inderdaad niet ziek wordt. Een hartelijke groet uit Steggerda en een tuut voor Jan. Lammie.

  • ruda

    zegt op:
    5 augustus, 2014 om 21:42

    geweldig

  • Gieny Meekma

    zegt op:
    5 augustus, 2014 om 22:31

    Wat een geweldige groepsfoto met de kinderen, al die lieve gezichtjes, ook mooi om te zien hoe Stefan en Floris bezig zijn met het opknappen van de rolstoelen, de schilder en verfwerkzaamheden door de rest van de groep,
    jullie zullen het straks allemaal gaan missen en er nog vaak met plezier aan terug denken
    kan er ook nog een foto van Liuwe genomen worden? staat nog nergens op.

  • Gert

    zegt op:
    6 augustus, 2014 om 02:07

    Erg tof en indrukwekkend om alle verhalen te lezen en alle foto’s te zien.
    Wat is het toch geweldig om wat voor een ander te kunnen betekenen.

    “Be the change you want to see in the world.”

    Keep up the good work!
    en een dikke knuffel voor jou, Apa Houkje!

  • Rita Akkerboom

    zegt op:
    6 augustus, 2014 om 12:31

    Het is erg mooi om te zien dat de hele groep, naast al de schilder-, timmer- en reparatie werkzaamheden, zich ook met de kinderen bezig houd.
    Prachtig, jullie zijn een geweldige groep.
    Nog een paar dagen en dan zit jullie taak erop. Heel leuk dat jullie de reis met een Tadzjiekse bruiloft afgesloten wordt.
    Ook van ons de felicitaties voor Sharoffidin en zijn bruid.
    Een leuke herinnering voor later.
    groet Abe en Rita

  • Janneke

    zegt op:
    6 augustus, 2014 om 21:22

    Lieve allemaal,

    Volgens mij zijn jullie van alle markten thuis….alle klussen en klusjes draait niemand zijn handen voor om.
    Bijzonder, veel jonge mensen, met veel talenten. En je leest uit de verhalen dat het met respect en warmte gedaan wordt.
    Dat moet een stukje van het geloof zijn….en dat is bijzonder. Dit is niet zweverig bedoeld, het maakt alleen duidelijk wat het geloof betekend. En dan hoef je niet heel diep te graven….

    Groetjes van Janneke