Vorig jaar ben ik voor het eerst mee geweest op reis naar Tadzjikistan. Deze reis heeft mij erg geraakt. Ik ben verliefd geworden op de Tadzjiekse cultuur, de lieve kinderen en de ontzettend vriendelijke mensen. Bij thuiskomst heb ik meteen besloten om mij voor het volgende jaar weer op te geven: en hier zit ik dan!

Het hele jaar heb ik gewacht op het moment dat wij weer bij het internaat aankwamen. In dit jaar wou ik mij dan ook zoveel mogelijk inzetten voor de kinderen. Zo heb ik geprobeerd zoveel mogelijk aan acties deel te nemen, en daar buiten geprobeerd anderen enthousiast te maken. Zo hebben mijn stagekinderen van de Sint Gregoriusschool in Blauwhuis bijna €1000,- euro opgehaald! Ontzettend trots ben ik op hen en de anderen die meegeholpen hebben met geld inzamelen. Het gezamenlijke opgehaalde geld is overgemaakt naar de stichting, dit hebben wij gebruikt bij de werkzaamheden van dit jaar.

Toch had ik het idee dat er iets miste. Het is prachtig om het internaat op te kunnen knappen en de kinderen liefde te geven in de tijd dat je er bent. Maar hoeveel vermaak is er voor de kinderen als wij er niet zijn? Omdat ik ook dit deel van de reis wil stimuleren heb ik het afgelopen jaar zelf geld opgespaard: onder andere mijn fooien die ik kreeg op mijn werk in de horeca en losse euro’s die overblijven na het stappen. Van dit geld wou ik speelgoed voor de kinderen kopen op de bazar in Dushanbe. De bazar was eerst gesloten in verband met het Suikerfeest, hierdoor is er besloten om later speelgoed te kopen. Ondertussen ben ik een aantal dagen bij de kinderen geweest om te wassen, leuke spelletjes met hen te spelen en nieuwe kleding voor hen uit te zoeken.

Terwijl ik bij de kinderen was, viel het mij op dat veel slippers te klein waren voor de kinderen. Als ik aan de Engelse lerares vroeg of zij nog meer schoenen hadden (bijvoorbeeld dichte schoenen voor de winter) zei zij nee. Ik heb geprobeerd schoenen uit te zoeken voor de kinderen in het kledingmagazijn, maar hier bleek niet veel te staan in verhouding met het aantal kinderen. Dan is het ook nog eens lastig om de juiste maat voor de kinderen uit te kunnen zoeken. Toen heb ik besloten dat ik een groot deel van mijn gespaarde geld beter uit kan geven aan schoenen. Afgelopen week ben ik dus naar de bazar geweest met Andaleb en Anna-Rixt om mooie schoenen voor de kinderen uit te zoeken. Overal kregen wij korting nadat Andaleb verteld had waar de schoenen naar toe gingen. Het was prachtig om te zien dat de mensen die zelf al niet zoveel hebben het toch belangrijk vinden dat een ander ook wat heeft, en bereid is hier korting voor te geven. Toen de lijst afgewerkt was, had ik nog geld over om speelgoed te kopen voor de kinderen. Andaleb vond het erg leuk om mijn geld uit te geven, hij wees enthousiast al het speelgoed aan dat ik wel mee kon nemen. Dit heb ik ook gedaan. Nadat de schoenen en het speelgoed waren ingekocht heeft Odil ons bij het internaat gebracht om de schoenen te passen. Helaas bleek de lijst met de maten, die de Engels lerares voor mij geschreven had, niet helemaal te kloppen. Een aantal schoenen en betreurde kinderhoofdjes bleven over. De kinderen van wie de schoenen wel pasten waren ontzettend blij! Die lachende gezichten zal ik nooit meer vergeten. Wat een geweldig gevoel om zoiets direct voor de kinderen te kunnen doen. Van alle kanten werd ik geknuffeld en bedankt. Een aantal kinderen begonnen al te rennen, achteruit te lopen en te springen om de schoenen uit te testen. Wat een mooi gezicht was dat.

Gisteren zijn we met de hele groep naar de bazar geweest om souvenirs en dergelijke in te kopen. Eerst heb ik leuke dingen voor mijzelf gekocht om weer mee te nemen naar Nederland. Rond 12:30 uur kwamen ook Liuwe en Andaleb op de bazar. Opnieuw zijn wij naar de schoenen gegaan om toch voor de laatste kinderen ook passende schoenen te vinden. Dit keer had Andaleb de lijst gemaakt. Vanmiddag, nadat wij in de bergen zijn geweest, ben ik met Odil en Andaleb naar het internaat gegaan. De kinderen waren ontzettend blij en enthousiast om ons te zien (wat ik begrijp, aangezien wij eergisteren afscheid van ze genomen hebben). Toen ik de koffer vol schoenen en wat kleding uit Odil zijn auto pakte, begonnen ze op en neer te springen van blijdschap. Gauw hebben we de schoenen gepast. Gelukkig pasten ze dit keer allemaal! De schoenen die eerder al niet pasten komen in het kledingmagazijn. Er zullen na de zomer vast weer kinderen komen die deze schoenen wel passen. Nog een dikke knuffel aan alle kinderen (de onderdirecteur plette mij bijna, zo blij was hij) en toen was het toch echt tijd om te gaan. We gaan in de auto zitten en ik voel mijn tranen opkomen. Ik probeer mij groot te houden, ik wil niet dat de kinderen mij verdrietig zien terwijl ik hen probeer blij te maken. Met gemengde gevoelens zwaai ik terug naar de kinderen. Hopelijk tot volgend jaar, ik zal jullie zo missen, pas goed op jezelf: het schiet allemaal door mijn hoofd. Vol met gedachten in mijn hoofd, opkomende tranen in mijn ogen, kijk ik uit het raam op de terugreis naar het kamp. Het lukt me om niet in tranen uit te barsten. Andaleb voelde zich waarschijnlijk niet prettig naast mij en zei: “You are mijn vriend” en gaf me een net iets te harde schouderklop, zoals hij dat kan. Toen moest ik wel even slikken. Wat een lieve tolken zijn er toch bij ons. Gelukkig kunnen zij een oogje in het zeil houden bij de kinderen zolang wij er niet zijn. Ik haal een keer diep adem en ga toch met een enigszins tevreden gevoel terug naar het kamp.

Hanna

9 reacties, RSS

  • lammie

    zegt op:
    10 augustus, 2014 om 19:43

    Wat geweldig mooi hanna, daar krijg ik zelfs tranen van in m’n ogen. Zo lief. Lammie

  • Rita Akkerboom

    zegt op:
    10 augustus, 2014 om 19:55

    Hanna,
    Tijdens de barbeque had je me al verteld wat je van plan was.
    Je inzet voor de kinderen was en is geweldig,en de blije en dankbare kindergezichten zal jij je ook lang blijven herinneren.
    Bedankt voor je mooie verhaal en jou belevenissen die je met ons delen wilt.
    Een goede thuisreis ook voor de hele groep.
    Groet Abe en Rita

  • Gieny Meekma

    zegt op:
    10 augustus, 2014 om 20:04

    Hé Hanna
    Doe het in je rugzakje en draag het voor altijd met je mee.

    Liefs Gieny

  • ruda

    zegt op:
    10 augustus, 2014 om 23:03

    geweldig mooi verhaal

  • Djoke Westerdijk

    zegt op:
    10 augustus, 2014 om 23:40

    Moai ferhaal Hanna en foar de oaren ek: wat in moaie ferhalen de ôfrûne twa wiken! Troch te lêzen wiene we efkes tichtby en ha wy in goed byld krigen fan wat jim meimakke ha.
    Ek hartstikke goed wat jim presteard ha, dat is net neat! Sa moai dat de bern jim kommen ek sa wardeare, want de bern: dêr dogge jim it foar! Super jongens!
    Alfêst in goeie reis!

  • kim

    zegt op:
    10 augustus, 2014 om 23:54

    super mooi dat je ze helpt het lijkt mij ook nog wel eens leuk om zoiets te doen.☺

  • guus

    zegt op:
    11 augustus, 2014 om 00:22

    Topper ! Goed gedaan, ben trots op je 😉

  • diana

    zegt op:
    11 augustus, 2014 om 13:29

    Super mooi verhaal Hanna!
    Topper,

  • jildou terpstra

    zegt op:
    12 augustus, 2014 om 18:57

    Wauw Hanna , dat je dat over hebt voor zulke kinderen echt super !

    Groetjes jildou & Baukje !