Lieve Sharofiddin,

Daar liep je door de kille gangen van het internaat met je Westerse groene krukken. Je gaf mij een hand en je stelde je voor als Sharofiddin, onze tolk. Vanaf dat moment had ik direct een klik met je en elke reis waren we weer goede vrienden. Ook in 2011, het jaar dat je een zomer in Nederland bleef voor Engelse lessen hadden we goede contacten. Af en toe haalde ik je op en gingen we leuke uitjes plannen; even naar het Dolfinarium of een barbecue met de groep die ging vertrekken naar Tadzjikistan. In mijn ogen was je een beetje Nederlands geworden en hadden we geen cultuur verschil. Tot nu…

Van je oom werd het tijd dat je moest gaan trouwen, een keuze had je niet. Je keek even een paar dagen rond en in Dushanbe vond je een vrouw waarvan je dacht dat je met haar wel een toekomst zou kunnen opbouwen. Na tien dagen besloot je deze toekomst aan te gaan en jullie besloten te trouwen op 9 augustus, vandaag dus. Ik weet dat er in Nederland enkele vrouwen rondlopen die gek met je zijn en het liefste de plaats van deze vrouw innemen om je een toekomst te geven. Maar in Tadzjikistan houd je niet eerst van iemand maar trouw je eerst en het houden van komt stap voor stap.

Vandaag, de dag van je trouwerij mocht ik de hele dag met je op pad. Ik wachtte vanmorgen in mijn Tadzjiekse jurk en mijn ingevlochten haar op je in de flat. Je was nerveus. Zelfs zo nerveus dat ik de kleur van je das mocht kiezen. Met je vrienden vertrokken we naar het huis van je toekomstige vrouw. Je had je toekomstige schoonfamilie ingelicht over dit meisje van ‘far away’ dus ik mocht veilig bij jou en de andere mannen zitten in een kamer met allemaal voedsel als koekjes en taart met als afsluiter een heerlijk vullende soep met lamsvlees. Dat je schoonfamilie mij nog wel een vreemde eend in de bijt vond, daar kwam ik achter toen er bij vertrek een hoofddoek op mijn slippers lag. Sharofiddin, je weet dat ik geen Moslim ben en enorm veel respect voor je heb maar dat ik altijd bij mezelf blijf en deze hoofddoek niet heb geaccepteerd of gedragen, ik hoop dat je het niet erg vond. Na het etentje ging je met je toekomstige vrouw naar je oom om nog meer te eten. Je had een prachtige zomerse dag uitgekozen om te trouwen met een volle zon en 40+ graden, menig Nederlander zou jaloers zijn, maar voor mij en nog een paar te warm dus een heerlijk middagdutje in de flat van de stichting sloeg ik niet af.

Zonder handtekening geen man en vrouw. Daarom gingen we naar het ‘gemeentehuis’. Het gemeentehuis bleek een lopende band voor stelletjes te zijn dus binnen vijf minuten stonden wij weer buiten en had je je handtekening voor de toekomst gezet. Je gaf je vrouw geen kus maar enkel en alleen een kille hand, zo ken ik je niet Sharo! Het Westerse liet je niet varen, want na de handtekening gingen we naar het park voor de trouwfoto’s. Na enkele foto’s moesten we jullie alleen laten voor wat privétijd. Ik stelde mij er veel bij voor maar toen je terugkwam liep je een beetje nonchalant babbelend naast je vrouw, dus de kus zoals in Nederland verwacht ik niet dat er is gebeurd.

Een feestje bouwen met jou had ik al eens gedaan in Nederland dus ik wist ook zeker dat dit goed zou komen op je trouwerij. De Nederlandse groep had zich allen gekleed in pak met gepoetste schoenen of een Tadzjiekse jurk en sloot zich aan bij het feestje. Een Tadzjieks feestje is geen feest zonder eten onder het genot van een muziekje. Maar Sharo, kon die muziek niet een beetje zachter? Je mag van de regering maar drie uren feest vieren maar wanneer komt de regel voor het maximale aantal decibellen?! De dinertafel stond goed gevuld en tussendoor werd er nog eten langs gebracht. Maar ook hier vergat je ons niet. Alleen de tafel van ons Hollanders stond gevuld met drank!

De decibellen kon je niet ontwijken dus gedanst moest er worden, door werkelijk iedereen van de groep! Was ik aan het begin van je trouwdag nog een vreemde eend in de bijt, nu werd ik door zowel vrouwen als mannen continu de dansvloer op getrokken. Gelukkig heb je mij in al die fijne jaren samen Tadzjieks leren dansen, wat me goed van pas kwam. Na drie uren stipt kwamen jullie achter je tafel vandaan om op te gaan naar huis. Je vrienden vroegen mij of ik met ze voor jullie uit wilde dansen naar de auto toe. Je lachte naar mij en gaf mij een afsluitende knipoog. Onze levens zijn op dit moment even heel anders van elkaar maar deze lach en deze knipoog lieten mij zien dat je er klaar voor bent en de liefde voor je vrouw wel komt…

Dikke tút

Anna-Rixt


Informatie over de terugreis

De groep vertrekt maandagochtend rond half 6 ’s ochtends (Tadzjiekse tijd) vanuit Dushanbe naar Istanbul. Vanuit Istanbul gaan ze in twee groepen terug naar Nederland. De ene groep komt aan het begin van de middag aan, de andere groep in de namiddag.

5 reacties, RSS

  • lammie

    zegt op:
    9 augustus, 2014 om 22:09

    Tjee wat een apart en toch heel mooi verslag van deze bijzondere dag. Lammie

  • Gieny Meekma

    zegt op:
    9 augustus, 2014 om 22:27

    Een heel mooi en bijzonder verhaal Anna-Rixt.

    Liefs Mem

  • P. Wind

    zegt op:
    9 augustus, 2014 om 22:44

    Anna Rixt wat hast dit prachtich ferwurde, net ien oars fan de groep hie dit sa bringe kint. Sil foar dij ek in nuver gefoel joun ha. Wat steane jimme moai op’e foto, kreas hjer. Moarn in goeie reis werom en oant letter.

  • Janneke

    zegt op:
    10 augustus, 2014 om 12:00

    Lieve allemaal,

    Wat fijn dat jullie dit ‘van zo dichtbij’ mee konden maken. Natuurlijk is het voor Anna Rixt nog dichterbij en is het verhaal heel mooi en compleet. Fijn dat je dit zo kunt omschrijven. Tegelijkertijd moet ik steeds aan Ype en Ans Walstra denken. Wat zou het geweldig zijn geweest als ze hier bij hadden kunnen zijn……heel jammer. Iets wat zo gegund was…Gelukkig heeft de familie Walstra veel skype contact en dan kun je elkaar gelukkig ook ‘zien’, maar toch….jammer
    Al met al waren jullie als ‘Friese Tadzjiken’ een prachtig geheel, jullie zagen er allemaal ‘gekleed’ uit. Op afstand zijn we natuurlijk hartstikke trots op jullie. Wat een mooie afsluiting van deze drukke maar goede weken.
    Overigans, bedankt voor de uitleg van de terugreis. (wie dat ook geschreven mag hebben, Djoke??)

    Leafs fan Raïsa en Janneke

  • Rita Akkerboom

    zegt op:
    10 augustus, 2014 om 17:06

    Jongelui, wat een bijzondere afsluiting van een, voor jullie, onvergetelijke reis.
    Een leuke groepsfoto, met de heren allemaal in het pak [nou ja, allemaal !!!] en de dames in de kleding van het land.
    Heel mooi.
    Ik hoop dat jullie van de laatste dag [ een dag de bergen in], ook heerlijk kunnen genieten.
    Een goede terug reis.
    Groet Rita