We zijn alweer dag 7, de tijd gaat razendsnel.
Vanmorgen weer vroeg op om vervolgens een uur op de taxi te moeten wachten. Het gaat hier soms anders dan gepland en daar kunnen wij Nederlanders best veel van leren: gewoon ons wat minder druk maken. De taxi van vandaag bleek een racende discobus te zijn; scheuren als een idioot en keiharde muziek. We zijn deze dag dus zeer vrolijk begonnen.

Er is weer veel gebeurd. De monsterklus van de buitenmuur is voor het grootste gedeelte afgerond en voor binnen zijn de meeste verfrollers ondertussen versleten, zijn de zakken met kalk leeg, liggen de tegels in het water te wachten op plaatsing en beginnen de hondjes te wennen aan voeding. Het gaat dus helemaal goed komen.

Het water van de rivier voelde vandaag kouder aan en leek ietsje schoner… een natuurwonder? De vuilnisbelt 50 meter verderop ligt er nog steeds en blijft groeiende, dus daar kan het niet aan liggen. Ehdoch, we kunnen weer stofvrij naar huis.

Vanavond zijn we de stad in geweest en hebben de “presenteergebouwen” van Dushanbe kunnen zien. Wat een weelde deze giga-gebouwen met hun fonteinen en de diverse beelden van kennelijk belangrijke personen. Een heftig contrast met het werkelijke Tadzjikistan… We vragen ons af hoe de plattelanders aankijken tegen deze investeringen…

Het is al laat en donker wanneer we aanschuiven in een leuk Turks restaurant waar we ons letterlijk verwend voelen. De mannen moeten eenmaal thuis roeftie-raftie naar bed; ze gaan morgen om 5.00 uur naar de moskee.


Vanmorgen vroeg was één van de deelnemers, Anna-Rixt, te horen op radio RTV Drenthe. Klik hier om het fragment (om 16:40 min) terug te luisteren. Ook heeft zij een vlog gemaakt van de werkzaamheden, zodat ieder een goede indruk kan krijgen van de werkzaamheden daar.