Afgelopen woensdag zijn Marjanne Attema en ik naar Tadzjikistan afgereisd om de komende werkzaamheden voor de groep voor te bereiden. Sander Wind, die in December mee is  geweest, heeft ons naar Schiphol gebracht. In Istanbul moesten we 4 uur wachten maar de tijd ging snel voorbij. In Dushanbe werden we als vanouds weer enthousiast opgewacht door een aantal van onze tolken.  We hebben deze keer erg weinig tijd om al de dingen te doen omdat we woensdag pas konden vliegen in plaats van zondag. We hebben dan ook besloten om even een uurtje te slapen en dan direct maar aan de slag te gaan met onze plannen. Dus om een uur of elf zijn we in de auto gestapt richting het internaat. Toen we daar aankwamen hebben we eerst even een rondje door de gebouwen gedaan en hebben we de kleren naar het magazijn gebracht. Het duur de niet lang of de eerste kinderen kwamen er al aan om broeken en schoenen te passen. Het was dus weer erg nodig op daar kleren te brengen. Gelukkig hadden we precies het goede spullen meegenomen.

Hierna zijn we in gesprek gegaan met de directrice over de werkzaamheden voor de komende reis. Ze gaf hierbij aan dat het afgelopen winter weer erg koud was geweest en dat ze graag zou willen dat we ook dit jaar weer dubbel glas en kunststof kozijnen en deuren wilden plaatsen. Ook omdat er nu een werkende kachel is aangelegd afgelopen winter maar dat er nu ook veel warmte verloren gaat.

Na de werkbespreking zijn we naar het handwerk lokaal gegaan waar de meiden aan het werk waren. Wij betalen de lessen voor deze meiden zodat ze later daar zelf een bestaan van kunnen opbouwen en zelf hun kleding kunnen maken. De meiden die aan dit project meedoen zijn hoofdzakelijk meiden die wees zijn of die dermate gehandicapt zijn dat ze later toch zelf hun brood kunnen verdienen. Het is ongelofelijk hoe deze meiden hun best doen en wat ze vanaf december al hebben geleerd. Ik was erg onder de indruk daarvan. Op een gegeven moment kwam de lerares en ging de maten van Marjanne opnemen met de mededeling dat de meiden een traditioneel kostuum voor haar gaan maken bestaande uit broek en jurk. Als het goed is moet het klaar zijn voordat we weer weg gaan dus dat is ook behoorlijk snel.

Even later toen we weer buiten waren kwam ik Munavarah, een van de meiden weer tegen. Het viel me op dat ze erg vermagerd was en dat ze zich aan het verhouden was tegen de pijn. Toen ik haar wat beter bekeek zag je ook dat ze lichte vlekken in het gezicht had. Het pigment ging weg. Na wat navragen zei de verpleegster van het internaat dat ze waarschijnlijk last had van wormen. Na overleg hebben we besloten om morgen met haar naar het ziekenhuis te gaan. Toen bleek dat er meer kinderen waren met dezelfde symptomen  hebben we ook besloten om die allemaal te laten onderzoeken.

We zouden de ramen ook nog gaan opmeten maar omdat we eigenlijk nog niet hadden geslapen hadden we het ook wel gehad voor vandaag. We hebben dan ook besloten om terug naar de flat te gaan.

’s Avonds onder het eten hebben we met elkaar besproken dat we op zoek zijn naar een nieuwe flat en omdat een aantal van de jongens afgelopen maand getrouwd zijn en nu klaar zijn met de opleiding, er een nieuwe taakverdeling komt omdat die jongens op zichzelf gaan wonen. Na nog even een kleine wandeling zijn we na 36 uur maar eens gaan slapen. Pff was er beroerd van haha.

Door: Bauke Bakker