Vandaag was het een héle warme dag. Het was in Dushanbe rond de 50 graden. Maar ondanks de warmte gaan de werkzaamheden in het internaat gewoon door. Leslie en Floris hebben zich vandaag bezig gehouden met de deuren, zoals zij dit iedere dag goed onder controle hebben. Gerlof, Gerben en Wycher hebben zich ontfermt over de vensterbanken. Het schilderwerk is vandaag begonnen en dit is gedaan door Abe, Lisanne, Hanna, Hilda en Gwen. Houkje en Lois hebben de kinderen vermaakt. Tsjeard en Jaring hebben vandaag een geheime missie. Zij zijn in gesprek gegaan met Andaleb (één van onze tolken) en dit gesprek was in het Fries.

Nu missen er een paar namen, namelijk Gieny, Moniek, Sander, Renske en Wietske.  Zoals jullie gelezen hebben in het vorige verslag, is de rest van de groep op bezoek geweest bij enkele tolken. Wij hadden deze bijzondere, leuke, indrukwekkende gebeurtenis nog te goed. Bauke vond ons geschikt voor een avontuur en stuurde ons op pad naar een tolk van vorig jaar, genaamd Ramazon. Ramazon en zijn familie wonen in een dorp 46 kilometer vanaf ons kamp. Beste lezers, wij hebben dit als een groot avontuur ervaren, want we gingen hier liftend naar toe. En dan kunnen jullie nu wel denken, 46 kilometer is toch niks… Maar dan hebben jullie de wegen, de auto’s, de loslopende koeien en de taxichauffeurs nog niet gezien. Hobbelend over kiezelsteentjes, zand en alles wat hier nog meer ligt zijn we op weg gegaan en stoffig kwamen we aan. Het laatste hobbelige en smalle stuk zaten we in een oude, krakerige en uitvallende Daewoo. Onze moeders zeggen altijd: ‘altijd blijven lachen’, zo gezegd zo gedaan. Lachend met de fotocamera in de hand, hebben we de rit overleefd. Eenmaal aangekomen werden we hartelijk ontvangen door Ramazon en zijn moeder. Bij binnenkomst in de speciale gastenkamer werden we overrompeld door al het eten wat voor ons klaar stond. Watermeloen, galia meloen, koekjes, snoepjes, brood, druiven en alle soorten drinken. De kamer was mooi aangekleed met kussens en kleden op de grond. Wij zijn gaan zitten op deze plek met in het midden al het overheerlijke eten. Het eten smaakte ons erg goed en onze buikjes begonnen langzamerhand vol te raken. Maar… SUPRISE!! Het bleek dat dit nog maar het voorgerecht was. De moeder van Ramazon kwam binnen met borden vol met friet, kip en een gebakken ei. Dit hadden we zo gemist, dus dit kon er nog wel bij in. We hebben er lekker van gesmuld. HMMMMMM. We dachten dat de maaltijd voorbij was, maar PLOF daar was de plof. Plof is het nationale gerecht van Tadzjikistan. Het is een rijstgerecht met wortels, nootjes en rundvlees bereid in katoenolie. Ondanks dat we al aardig vol zaten, hebben we toch nog genoten van een paar hapjes plof. Na deze heerlijke maaltijd werden we nog verrast. We kregen allemaal een hoofddoek van de moeder van Ramazon. Wij voelden ons erg vereerd en we wilden graag met haar op de foto. Deze mooie foto kunnen jullie onder dit verslag bewonderen. De terugreis was een warme en helse rit voor Wietske. Wietske ging door de warmte van haar stokje, maar gelukkig waren daar haar lieve reisgenoten, Renske, Sander, Moniek, Gieny, Parviz en Ramazon die goed voor haar zorgden. Bij thuiskomst stond het toetje voor ons klaar. Gwen, Gerlof, Wycher en Andaleb hadden heerlijke pannenkoeken gebakken.

Het was een bijzondere, warme, speciale, indrukwekkende en leuke dag!

Kusjes voor onze familie en vrienden!

Liefs Renske & Wietske