Hiep hiep hoera, het is feest in Tadzjikistan want ik (Wycher) ben jarig.

Mijn super sweet 17 begon redelijk rustig, op de dames die naast mijn bed stonden om mij te feliciteren toen ik wakker werd na.

’s Ochtends bij het ontbijt is er voor mij eerst luidkeels gezongen. Daarna moesten we gewoon weer aan het werk. Ik was ingedeeld om met de kinderen van het internaat dingen te doen.

Eerst hebben we de tandengepoetst en daarna moesten de kinderen in bad. Als je in bad gaat doe je schone kleren aan, dit vonden de kinderen maar raar. Of ze vonden de kleren die ze eerst aan hadden mooier, want ze wouden geen schone kleren meenemen. Daarna hebben we nog even met een bal gespeeld, maar het hoogtepunt was wel de we tattoos voor de kinderen hadden meegenomen. De kinderen waren dolblij met mooie tijgers en hartjes op de armen, natuurlijk moest ik ook met de trend mee en heb ik ook een paar hartjes en vlindertjes op de armen gekregen. Het was wel erg jammer dat het boekje met tattoos uiteindelijk in het water viel, waardoor de tattoos onbruikbaar werden.

Verder is er een hele ploeg bezig geweest met schuren en stuccen. Het schiet ook al aardig op met de vensterbanken, op een paar tegenslagen na. En de eerste deur zit er ook al in.

Dan nu een stukje die deels de titel verklaard. Helaas zijn er een paar mensen toch wat ziekjes en aan de diarree, gelukkig zijn er geen ernstige zieke gevallen en zitten we elke morgen en avond nog gezellig bij elkaar!

‘s Middags zijn we op bezoek geweest bij lokale gezinnen om daar te eten. Ik had dit vorig jaar ook al gedaan, maar het blijft indrukwekkend. Zo stonden de nieuwelingen ook te kijken van de gastvrijheid van de mensen hier en hoeveel eten er wel niet op tafel stond.

Ik was bij Odil en zijn familie. We hebben tijdens het eten kennisgemaakt met een heerlijk jongentje, het 3-jarige neefje van Odil. Wat een grapjas is dat jongentje. We hebben nog snel even in Odil’s Internetcafé gekeken en zijn daarna naar een soort van oude kastelen gegaan. Bij die kastelen ben ik ook nog gestoken door zo’n rot wesp, wat doet dat pijn. En dat op mijn verjaardag!

’s Avonds zijn we naar Dushanbe gegaan om een terrasje te pakken. WAT EEN FEEST! Echt wat hebben we gelachen en geouwehoerd. Na veel gezelligheid, bier en gelach zijn we weer terug gegaan in een grote taxibus. Daar zit je dan, met een grote groep in een busje, midden in Tadzjikistan, mee te blèren met muziek die je verder niet kent. Wederom: WAT EEN FEEST!

Terug in het kamp wou ik iedereen nog even bij elkaar hebben om ze te bedanken voor de gezelligheid op mijn verjaardag. Ik eindigde mijn speech (waar ook een mededeling in zat dat er bier in de koeling lag die van mij is, dus dat anderen er af moeten blijven) met de woorden: ‘Bietsje oan de skyterij, bierke der bei!’ Er is nog een keer luid voor me gezongen en geklapt. En ik heb snoep uitgedeeld.

Mensen als je ooit nog eens jarig bent, vier het in Tadzjikistan. WAT EEN FEEST!

‘Dus ek al bist oan de skyterij, der ken altiid in bierke bei!’

En voor de groep: bedankt voor deze mooie verjaardag!

Dikke tút, Wycher