Lieve lezers,

Een excuus voor het te laat plaatsen van het dagverslag. In Tadzjikistan kun je er nooit vanuit gaan dat alles het doet en ja de stroom lag eraf. Daarbij was precies vandaag de batterij van de laptop leeg, het zit soms niet mee haha. Hilda & ik hopen jullie alsnog te kunnen vermaken met dit late dagverslag.

Na één overgeslagen te hebben ben ik dit jaar weer mee naar Tadzjikistan gegaan. Eenmaal weer in dit land gekomen herkende ik de geur en alles eromheen. Toen ik de tolken zag, gaf het een vertrouwd gevoel. Het eerste wat ik zag in het internaat waren allemaal bouwvakkers die aan het klussen waren. Een groot deel werd opgeknapt en de kantine werd verbouwd. Dit jaar is de groep groot en gezellig.

Vandaag zijn Odil, Wycher, Bauke & ik (Hilda) naar de bazaar in Hisor geweest. Hier hebben we eerst hout gekocht, gereedschap en nog spul voor de stukadoor. Dit werd door twee auto’s naar het internaat gebracht. Toen zijn we doorgereden naar Dushanbe. Hier hebben we eerst heerlijk gegeten en daarna zijn we naar de supermarkt gegaan. Daar zijn de boodschappen ingeslagen en dat hebben we daarna na het kamp gereden.

Hilda

Tja het is alweer donderdag.. Ook al heb ik al verhalen waar ik weken kan praten, toch heb ik t gevoel dat de tijd voorbij vliegt en het allemaal veel te snel gaat. Dit jaar is de derde keer dat ik hier ben en heb alweer zoveel nieuwe dingen geleerd en gezien van deze cultuur, onvoorstelbaar. Ik zie zoveel verandering vergeleken met twee jaar geleden. Het internaat wordt nu volop verbouwd en gerenoveerd, krijg het gevoel dat de leraren zich nu echt inzetten om het internaat weer zo leefbaar mogelijk te maken en ook beseffen dat het heel belangrijk is om dat te doen. Zoals Hilda al had vermeld zijn ze ook druk bezig met de kantine waardoor er geen eten gemaakt kan worden. Gister hebben we dan ook maar geïnformeerd hoe de kinderen nu te eten krijgen. Wat bleek, ze krijgen in principe geen eten. Ze zijn afhankelijk van de kliekjes die de leraren of andere mensen uit het dorp hun brengen. Een jongen van het internaat liep met een stuk brood en dat vroeg om inspectie. Niet best, zo taai, je kan er amper een stuk van af bijten. Hij vertelde dat alle kinderen ’s ochtends geen ontbijt hadden gehad. We hebben toen besloten dat ze vanaf nu elke dag bij ons in het kamp gaan ontbijten en dat was vanochtend dus de eerste dag. Om 7.45 haalde ik de kinderen op van het internaat en om 8 uur zaten ze te smullen. Ze kregen niet alleen vers en lekker brood, maar ze mochten er ook nog beleg op doen. Goh je had die hoofdjes moeten zien, vermakelijk. Na het ontbijt is de groep naar het internaat gezet. Gerlof, Gerben, Sander & Lois zijn bezig geweest met de vensterbanken. De deuren zijn aangepakt door Leslie & Floris. Bij de groep van het gaatjes stoppen zaten Renske, Moniek en Wietske. Gieny en Hanna zijn verder gegaan met het sorteren van de kleren. Gwen en ik zijn met de kinderen aan het ‘toskepoetsa’ geweest, zoals Maria dat altijd mooi zegt. Vol trots lieten ze hun schone tanden zien. Daarna gingen we met een groep van tien kids spelen. Ze waren vrolijk aan het tekenen en stickers plakken toen er een vrouw binnenkwam. Ik herkende haar nog en begroette haar enthousiast. Vorig jaar heb ik haar zoon Tallapsho nieuwe kleren gegeven en als dank kreeg toen een hoofddoek, brood, koekjes, chocolaatjes & een zakspiegeltje. Ze probeerde me duidelijk te maken dat ik mee moest komen. Ik snapte niet waarom, maar de tolk vertelde me dat ze een cadeau voor me had. In haar kamertje van het internaat kreeg ik een Tadzjiekse jurk. Ze legde me uit dat ze die al voor me had gemaakt voordat ik in Tadzjikistan was aangekomen. Ik voelde me vereerd, maar had tegelijkertijd ook een dubbelgevoel. Toen ik haar kamer rond keek zag ik planken die misten in de vloer en een stoel die met tape vastgemaakt was. Waarom repareert ze niet eerst haar kamer, waarom gebruikt ze haar geld voor een cadeau voor mij.. Kan er met mijn hoofd niet bij, maar that’s part of the Tajik culture. Na deze onverwachte ervaring en een prachtige jurk kwam Lisanne me aflossen. Ik ben toen aan de slag gegaan met het plamuren van de lokalen. Zo’n onverwacht moment als ik in de ochtend beleefd had, hadden Gieny en Hanna in de middag. Onder het kleren sorteren kwamen er drie vrouwen binnen die graag nieuwe BH’s wilden. Voordat Gieny & Hanna het in de gaten hadden, kwamen de jurken al omhoog om te laten zien welke maat ze hadden. Ze werden totaal overrompeld, omdat de Tadzjiekse vrouw over het algemeen vrij terughoudend is in haar doen en laten. Na de lunchpauze is iedereen weer aan het werk gegaan. In de drinkpauze kwam Maria aanzetten met een aantal kleine jurkjes die ze zelf had gemaakt met een van de naaimachines die vorig jaar in Oktober door de stichting aangeschaft zijn. Sander, Gwen, Lois, Lisanne & ik kregen allemaal een jurkje om mee naar huis te nemen. Voor zes maanden les zag het er zeer professioneel uit, ze heeft echt talent voor een 13jarige. Terug in het kamp is er lekker gezwommen en hebben we genoten van Tsjeard zijn kookkunsten. Na twee biertjes en vele verhalen is iedereen naar bed gegaan.

Liefs Houkje Veenstra