Hallo allemaal,

Velen typen over de gebeurtenissen en belevenissen die ze per dag beleven tijdens hun verblijf hier in Tadzjikistan. Ik zal dit gedeelte zeer kort houden en overgaan naar mijn belevenissen en hoe ik het internaat, de kinderen maar ook het land heb zien veranderen in de afgelopen 6 jaar.

De dag begon net zoals alle andere dagen; half acht van bed, acht uur eten en half negen richting in het internaat. Hier hebben wij de hele dag weer gewerkt en er zijn veel kamers afgeschilderd. ’s Avonds zijn we in verschillende groepjes de stad in geweest. Mijn groep (Moniek, Renske, Wietske, Wycher, Lisanne, Lois, Gerlof, Hilda, Gwen, Andaleb en ik) hebben eerst gegeten in de lokale “McDonalds” en zijn daarna naar een kroegje gegaan. Hier hebben we een Canadees ontmoet die een rondreis maakte op zijn motor. Toen wij vertelden over ons project en Leslie (die ook wel eens een reisje maakt op zijn motor) wou hij proberen om ons op te zoeken in het internaat de volgende dag. Dit heeft hij ook nog gedaan! Erg gezellig.

2007 – De allereerste keer dat ik in Tadzjikistan kwam en het internaat bezocht. Ik was 14 jaar en alles wat ik toen meemaakt maakte een diepe indruk op mij. Kinderen net zo oud als mij die amper konden lopen, maar zo gelukkig waren dat wij in het internaat kwamen om voor hun iets te betekenen. Destijds sliepen wij ook in het internaat, op dezelfde bedden en aten we met de kinderen mee elke morgen, middag en avond. In dit jaar hebben wij een sanitairblok, de keuken en een revalidatiezaal opgeknapt.

2011 – Na 4 jaar weer terug in Tadzjikistan… Wie had dat gedacht. Het allereerste wat ik herkende was de doordringende geur van verbrand afval wat er hing, precies het zelfde als in 2007. Onvoorstelbaar dat hoe een bepaalde geur je bij blijft. Toen wij vanaf het vliegveld door Doesjanbe reden kon ik me niet veel dingen meer herinneren, zelfs niet het rijgedrag van de Tadzjieken wat me nu pas voor het eerst opvalt, want als politie agent uit Nederland zou je hier je ogen uitkijken en je schamen voor je collega’s hier. Pas toen wij op de weg reden richting het internaat kwamen kleine stukjes weer naar boven. Huizen die ineens waren afgebouwd of gebouwen die juist nog precies het zelfde er bij stonden en wegens gebrek aan geld nooit zijn (en zullen) afgebouwd. Aangekomen bij het internaat leek het als de dag van gisteren. Alles leek nog hetzelfde en moeiteloos wist ik de kamers nog te vinden. En ook hier de geur van de keuken en de wc’s waren nog precies het zelfde. Helaas was het sanitairblok ook niet meer zoals het was achtergelaten in 2007. Wc’s waren afgebroken of nooit doorgespoeld, douchekoppen die misten en slangen afgetrokken. Eerst kwaad en teleurgesteld dat dit was gebeurd, maar achteraf moesten we kwaad op onszelf zijn als westerlingen. Want wij konden niet verwachten van kinderen die nooit op een wc zitten dat ze ‘onze’ wc’s zo zouden gebruiken zoals wij ze ook gebruiken. Zij zijn namelijk gewend om boven een gat te staan, dus deden ze dat ook op de nieuwe wc’s die hier niet bestand tegen zijn. Hieruit bleek dus wel dat wij op de Tadzjiekse manier de dingen in het vervolg aan moesten pakken.

2012 – De geur, de zelfde geur als vorig jaar en in 2007 hangt er nog steeds. Maar wel minder dan de vorige keren. Het rijgedrag was nog wel hetzelfde, wie het hardste toetert en rijdt gaat voor. Buiten de hoofdstad was ook goed te zien dat er ontwikkeling in het land zit. Steeds meer huisjes en gebouwen worden bijgebouwd. Terug bij het internaat stonden de kinderen alweer te lachen en te juichen. Wanneer je dan ook nog hoort en ziet dat ze je herkennen van het jaar daarvoor dan heb je er gelijk weer zin in, het heeft toch een goeie indruk achter gelaten en de kinderen waarderen je werk. Na een rondje in het internaat, liepen we alweer snel tegen dingen aan, zoals de Tadzjiekse kwaliteit… Verschillende deurklinken waren alweer afgebroken en sommige deuren wouden niet eens meer dicht. Goedkoop is duurkoop, ook in Tadzjikistan. Nog iets wat wij opmerkten dit jaar was dat de regering steeds meer geld stak in het internaat. De onderste verdieping werd namelijk in de stijgers gezet door subsidiegeld van de regering. Wij zijn gelukkig niet de enigen die hier werken maar ook de regering ziet dus in dat er wat gebeuren moet. Dit jaar zijn we ook voor het eerst bij de tolken thuis geweest. Een hele beleving want dan zie je pas echt de cultuur van het land. Hoe gastvrij de mensen zijn voor vreemdelingen, maar ook hoe vrouwen hier heel anders worden behandeld dan bij ons thuis. Ze worden uitgehuwelijkt en in sommige families is het al een schande als een getrouwde vrouw met een vriend van haar man spreekt of aankijkt.

Eind december – begin januari 2012 – Dit keer verbleef ik in Doesjanbe samen met Bauke in de flat van de stichting. Het was lekker koud destijds, namelijk temperaturen tot 20 graden Celcius onder nul (hierdoor was de geur minder erg aanwezig dan wanneer je hier in de zomer bent). In het internaat zaten op dit moment rond de 200 kinderen en was het niet veel warmer dan buiten. Gelukkig was er al kleding uitgedeeld aan de kinderen die we in de zomer mee hadden genomen en waar nodig hebben we het één en ander nog uitgedeeld. Op zulke momenten besef je wel dat de groep elke zomer maar weinig meekrijgt met de ware leefomstandigheden van de kinderen in het internaat. De groep trekt zich aan elkaar op en ziet maar een aantal kinderen uit het internaat. De ontmoetingen bij de tolken thuis is dus wel belangrijk, want dat laat nog enigszins zien hoe de cultuur hier in Tadzjikistan is.

2013 – Hoewel ons doel was om dit jaar de bedden van de kinderen te maken, zijn we hier vanaf geweken (vanwege het materiaal, beloftes van de Amerikaanse ambassade die ze niet nakwamen). In de winter zijn er nieuwe kachels geplaatst om de klaslokalen warm te houden, om deze kachels goed te benutten knappen wij de klaslokalen nu op. Ook dit jaar zijn wij als groep vrijwilligers niet de enigen die aan het werk zijn in het internaat; de keuken, eetzaal, gang en verschillende slaapkamers zijn en worden opgeknapt door lokale bouwvakkers. Wie weet hebben we volgend jaar wel niks meer te doen!? Misschien de geur hier in Tadzjikistan een beetje opfrissen!

Door: Sander