Ten eerste sorry voor het te laat plaatsen van het dagverslag. Zoals de vaste lezers inmiddels wel weten is hier niets zeker. De stroom van het internaat was er plots mee opgehouden en daardoor was er ook geen stroom in ons kamp. Ten tweede sorry voor de mensen die uitkijken naar onze terugkomst, want alles en iedereen hier achterlaten is echt het laatste wat ik wil. Nog 1 dag, maar 1 dag.. en dan moeten we alweer terug. Heb er totaal geen zin in. Ben bang dat ik me net zoals vorig jaar flink nutteloos ga voelen in Nederland. Het kikkerlandje die overal regeltjes en wetten voor heeft. Tadzjikistan met die voor ons abnormale manoeuvres en vriendelijke mensen ga ik zeker missen. Het land waar geen snelheidslimieten zijn, je mag bellen achter het stuur en je gewoon van rechts mag inhalen. Het land waarin je kunt zeggen ‘ik bied de helft’ als je iets leuks wilt kopen in de winkel. Iets wat we in Nederland toch eens zouden moeten proberen. Gelukkig kunnen jullie in dat saaie landje toch iets meemaken van de bijzonderheden door de verslagen. Hopelijk zal ik jullie verblijden met dit late dagverslag.

We hadden vandaag eerst in gedachten om lekker uit te slapen, maar de wil om lekker lang veel geld uit te geven op de bazaar heeft het toch gewonnen. We zijn in de loop van de ochtend met de taxi’s naar Dushanbe vertrokken. Met z’n allen naar de supermarkt om te pinnen en daarna richting de kledingbazaar. Daar zijn we opgesplitst in aparte groepen en hebben we de hele ochtend en begin van de middag over de bazaar gestruind.  Shoppen shoppen & shoppen. Motto; doorgaan tot je helemaal blut bent. Later hebben de groepen elkaar weer opgezocht en zijn we wezen lunchen bij de lokale McDonalds. Bauke, Johan en Abe hadden geen zin om naar de bazaar te gaan. (naar mijn idee hadden ze gewoon geen geld, dus ook geen keus :p) Ze wilden liever wat rondkijken in de hoofdstad met Kholmurod en Parviz. Eerst hebben ze kijkje genomen in de flat van de jongens. Daarna hebben zijn ze nog naar twee musea geweest. Heb me laten vertellen dat de buitenkant erg mooi was, want het bleek dat ze beide dicht waren. Pfoe veel bekeken hoor mannen, missie geslaagd! Terug van de drukte in de hoofdstad hebben we elkaars aankopen bewonderd. Toen is een deel van de groep naar de rivier gegaan en een deel heeft even zijn/haar rust genomen in het kamp. Na het opfrissen zochten we onze mooiste kleren uit, omdat we in de avond uit eten zouden gaan in Dushanbe. Na veel gedoe met kleren aan, naar de spiegel lopen, kleren uit, kleren lenen etc. etc. en ander gestress zag de hele groep er spic en span uit. Niet alleen wij zagen er geweldig uit, ook het eten! Het was heerlijk en ging er goed in. Toen kwam het besef dat onze tijd met de mensen hier bijna voorbij is en werden er veel foto’s gemaakt met de tolken. Celesta kwam met het geweldige idee om naar het park te gaan die ’s avonds prachtig verlicht is. Wat een sprookje, maar ik kon er niet optimaal van genieten. Raar maar waar was ik niet de enige die er zo over dacht. Bij het teruglopen naar de taxi’s werden er een aantal van de groep en de tolken emotioneel. En ja ik kon het ook niet droog houden. De sfeer in de taxi terug was anders dan anders, het was stil. We dachten na over de afgelopen twee weken en de meesten waren kapot van de drukke dag. Dieuwke en ik hebben toen nog gewacht tot 00.00 en hebben Kholmurod gefeliciteerd met z’n verjaardag. De meesten lagen toen al op een oor en het duurde ook niet lang voordat wij ook lagen te slapen.

Het einde is nabij en wat is dat ontzettend jammer. Volgens mij kan ik namens de hele groep spreken als ik zeg dat de tijd voorbij gevlogen is. Zo snel dat sommige momenten nog steeds niet helemaal tot me doorgedrongen zijn. Zoveel meegemaakt waar je nog dagen, weken, maanden, jaren over na kunt denken. Wat heb ik ook dit jaar hier weer een bijzondere tijd gehad en bij deze wil ik dan ook alvast onze altijd gezellige tolken, ‘mijn’ lieve kinderen en de geweldige groep bedanken voor een onvergetelijke ervaring!

Groetjes van de groep vanuit dat-chicky-land

Liefs, Houkje Veenstra