Gister was het in Tadzjikistan een nationale feestdag. Alles was dan ook gesloten. Ook wij hebben gebruik van deze vrije dag genomen door even geen berichtje te plaatsen maar ons te storten in de Tadzjiekse cultuur. Durk Willem had het dinsdag al geschreven: gister was het het einde van de Ramadan. De maand waarin er niet gegeten wordt tussen zon’ s opgang en zon’ s ondergang. Ondanks dat dit een Moslim feest is, waren wij bij diverse families uitgenodigd om mee het Suikerfeest te vieren. We moesten enkele mensen dan ook teleurstellen omdat anders de dag te kort was. De familie van de  jongens (de tolken) vonden wij zelf het belangrijkste. Durk Willem en ik waren beiden wel wat zenuwachtig want wat stond ons te wachten? Moesten we mee bidden? Mocht ik als vrouw zijnde wel bij de mannen eten? Bij wat voor mensen kwamen we terecht? Deden we niet per ongeluk iets wat niet kan in dit land bij anderen of de vragen die we stelden, accepteerden de mensen dat wel? De dag begon dan ook met ons goed wassen (ja, de bak met water en een half open gesneden fles om het water over ons heen te gooien begint te wennen). Maar wat moest er aan? Durk Willem deed zijn spijkerbroek aan maar toen ik aan kwam zetten met een lange korte broek (volgens 1 van de tolken kon het) en ik vervolgens van een ander de vraag kreeg: ‘doe je DAT aan??’ heb ik ook maar voor een spijkerbroek gekozen. 9 uur kwam ons chauffeur Hockiem ons ophalen. Plotseling voelden wij ons wat ongemakkelijk in ons spijkerbroekje want hij was strak in pak. Maar gelukkig waren ons tolken ook gewoon in spijkerbroek. Ons eerste stop was bij de pake en beppe van Andaleb & Khurshed (waar zijn ouders momenteel ook verblijven omdat het niet zo goed gaat met pake en beppe). We waren hier al vaker geweest dus dit was bekend terrein. We zaten allen op de grond (op een soort dun en lang matras) in het rond en in het midden stonden allemaal lekkernijen. Fruit, koekjes, taart, brood, traditioneel eten, etc.

Ons trip ging verder naar het huis van Odil. Odil kennen we ondertussen al erg goed omdat hij vorig jaar ons tolk was en dit jaar in Nederland was. Het was leuk om eens te kijken waar hij nu leeft. Hierna gingen we naar de boerderij van Kholmurod. Kholmurod heeft heit een dagje op de boerderij geholpen en nu konden we hun boerderij eens zien. Een heel ander soort koeien maar hun zelf gemaakte sap was heerlijk! Vervolgens gingen we een stuk verder rijden in een richting waar we nog nooit waren geweest. Hier kwamen we uit bij Ramazon. Het eten wat er op tafel stond was weer anders dan bij de andere familie’s. Langzaam kwam er meer warm eten bij, hier kregen we soep met een dikke ‘hompe’ vlees. Na dit bezoek kon het eten even zakken want we moesten een uur in de auto zitten naar Dushanbe om een bezoek te brengen aan het huis van Hockiem ons chauffeur. Hockiem wordt ondertussen al ons vaste chauffeur. Heeft de zaakjes altijd goed voor elkaar en laat ons soms foto’s van zijn vrouw (beiden 22) en zijn zoontje (bijna 1) zien. Het is een echte Tajik maar ook hij verwesterd ondertussen door ons. Leuk om dat te zien maar ook om zijn vrouw en zoontje te zien. Maar wel raar om te beseffen dat ze even oud zijn dan mij en al 2 jaar getrouwd zijn en een prachtig jochie hebben rondlopen. (iets wat hier normaal is).

Als laatste gingen we naar Hociem. Hociem zijn ouders wonen weer in een heel ander huis dan de andere jongens. Ontzettend leuk om al deze verschillen te zien. Maar bij bijna allen was duidelijk te zien dat ze het niet breed hebben. Ondanks dat deze gezinnen het niet breed hebben werden we hartelijk ontvangen met ontzettend veel voedsel. Van enkele gezinnen kregen we meteen ook al een uitnodiging om voor ons vertrek nogmaals te komen eten of zelfs te komen slapen. Deze dag deed ons erg beseffen hoe goed wij het hebben in Nederland en hoe respectvol de Tajiken naar elkaar maar ook naar mensen van andere landen zijn. De mensen heten ons welkom in dit land en laten ook merken dat we welkom zijn. Durk Willem en ik waren beiden even stil onderweg in het busje met het besef hoe mooi dit eigenlijk is. We zijn voor een Christelijke organisatie in Tajikistan en zijn zo ontzettend welkom bij deze Moslim gebeurtenis. En het mooiste is dat het geloof of het land van herkomst er niet toe doet maar dat iedereen hetzelfde is.

Groetjes Anna-Rixt

Ps. Het kan zijn dat dit het laatste bericht is want het geld op ons dongel is bijna op en het is te gek om voor 2 dagen nieuwe erop te zetten.