Bauke zei het vrijdag al: zaterdag gaat een druk dagje worden en dat is het ook zeker geworden!
Net als iedere werkdag stond om 8 uur het brood op tafel. Na het eten van een Tazjiks broodje moesten de tassen alvast ingepakt worden omdat er anders geen tijd meer voor was. In de tassen moest natuurlijk wel wat ruimte overblijven want er moest kleding en andere souvenirs ingekocht worden op de bazaar.

De dag zat behoorlijk volgepland en de afspraak was om om 3 uur op het internaat te zijn om een groepsfoto te maken met de directrice. Dit was afgesproken maar door omstandigheden kon er niet afscheid genomen worden met de directrice. Een groepsfoto bij het internaat is er nog wel gekomen (hij staat alleen niet op 1 van ons camera’s dus die houden jullie nog tegoed). Een aantal wilden nog even gaan werken op het internaat maar het grootste gedeelte ging zich klaarmaken om uit eten te gaan bij de Italiaan met de tolken en de chauffeurs. Rennen en vliegen deden de obers voor ons. Het bestelde eten smaakte ondanks wat vergissingen perfect.

Het eten werd een latertje en er was dan ook nog maar een uur de tijd om te gaan slapen voor de taxi’s klaar stonden om de groep weg te brengen naar het vliegveld. Op het vliegveld aangekomen mochten de uitzwaaiers niet mee naar binnen. Het was allemaal streng beveiligd omdat 9 september een groot festival in Tadzjikistan is (20 jaar bevrijd). Een aantal meters voor de vertrekhal moest er afscheid genomen worden en dat was voor alle partijen even slikken. Toen de groep weg was kwamen de tolken bij ons met de tranen in de ogen; ‘Ze komen toch volgend jaar wel weer terug?’

De groep moest er 3.30 uur zijn maar 3.45 uur landde het vliegtuig uit Riga met jawel: Odil! In de tijd van het wachten werden Durk Willem en ik nog even op de vingers getikt toen we een beeld van dichtbij wilden bekijken (sorry politie, moeten jullie het volgende keer afzetten!!!) Na een kleine vertraging bij Odil was het heerlijk om eens tegen een Tadzjik te zeggen (inplaats van zij tegen ons); ‘Welkom in Tajikistan!’.

Na het vliegveld zijn we naar Andaleb en Khurshed hun huis gereden omdat dit een aantal dagen ons verblijf wordt (de flat wordt opgeknapt: nieuwe badkamer en ramen). Dat was wel even een stapje terug. Op het camp hadden we al een gat als wc. Een douche op het kamp was het zwembad en de bedden waren TE zacht. En nu moeten we eerst ons eigen water pompen om te kunnen douchen en slapen we op een matje op de grond (Durk Willem deelt zijn kamer met zijn 6en en Anna-Rixt heeft een kamer alleen, luxee!!)

Even bijslapen en toen moest er weer het 1 en ander geregeld worden voor de werkzaamheden in het internaat. Al vroeg werd er gebeld dat de schilders geen verf meer hadden, dit hebben we gekocht en bij het internaat gebracht. Een ronde door het internaat om te kijken hoe de werkzaamheden van de stuckadoors en schilders vordert en even een kijkje bij de kinderen.

Vervolgens hebben we ons kokin Nasiba thuis gebracht, een pracht plek in de bergen!! Anna-Rixt heeft altijd al op een Mercedes willen rijden (ezel) en dit werd dan ook even geregeld. Ook Durk Willem heeft heerlijk genoten van een ezels ritje. Een klimtocht zonder ezel in de bergen met druiven plantage met een pracht uitzicht stond daarna op het programma. Bij terugkomsten stonden er allemaal lekkernijen klaar van (natuurlijk) druiven tot brood en van gebakken eieren tot chocolade. Ondanks dat het hier Ramadam is, wordt toch alles uit de kast gehaald voor bezoek uit Holland.

In Dushanbe werden de laatste handelingen gedaan om morgen weer aan het werk te kunnen in het internaat. Maar nu eerst wachten op lekkere macaroni alla Durk Willem (en zijn hulpjes).

Groetjes Anna Rixt

Ps. De groep is vanmiddag goed aangekomen in Friesland