Zoals jullie misschien hebben gezien op site, mist er een dag verslag. Het verhaal wat hieronder staat is gister naar de ouders en familie van iedereen gestuurd. Na overleg met anderen die betrokken zijn, is besloten om dit nu op de site te plaatsen.

Gister hebben jullie het dagverslag moeten missen, dit met een vervelende reden.
Zondag is een vrije dag en we hebben dan ook lekker ‘om gelummeld’ in de ochtend. 1 uur zijn wij vertrokken met 2 busjes over een goed verharde (tol-) weg. Na ongeveer een uur vanaf de hoofdstad Dushanbe zijn we uitgestapt, ons tassen mee en voedsel. Zo zijn we een klein stukje de bergen ingelopen over steentjes en langs de rivier (5 tot 10 minuten). Hier vonden we een pracht plek naast de rivier en onder een boom zodat we konden relaxen en zwemmen. We hadden brood mee, drinken, chips, meloen en andere lekkere dingen zodat we konden picknicken. Na ongeveer 2 uur waren we van plan weer te vertrekken.

Een minuut nadat we tegen elkaar zeiden bijna te gaan vertrekken klom Leslie nog even op een steen. Hierbij verloor hij zijn evenwicht en viel achterover op stenen en de grond. Marije is gediplomeerd verpleegster en heeft direct gehandeld. Leslie is voorzichtig verplaatst naar handdoeken onder de boom. In de bergen hadden we geen bereik met de telefoon en Kholmurod (1 van de tolken) is naar de begaande weg gegaan om een ambulance te bellen. Een ambulance bereiken is al moeilijk in Tadzjikistan en een ambulance die komt opdagen is helemaal moeilijk, zo blijkt. Een dokter is wel bereikt maar het duurde 3 uren voor deze kwam opdagen. Een normale brancard kennen ze niet dus er is een brancard in elkaar geflanst door enkelen van de groep en een aantal lokale bewoners om Leslie voor het donker bij de begaande weg te krijgen. Een uur zijn ze onderweg geweest over stenen en een bruggetje om bij de begane weg te komen.

De dokter praatte maar en iets uitvoeren deed hij niet echt. Hij heeft Leslie een spuit gegeven tegen de pijn en gooide vervolgens de spuit gewoon weg in de bergen. Hockiem, ons taxichauffeur, is daarna voorzichtig met hem naar het ziekenhuis gereden, Marije en Bauke zijn met hem meegegaan. Leslie is onderzocht en hij heeft een gebroken schouder, enkele hechtingen in zijn hoofd en zijn ruggenwervel is beschadigd. Het is geen kritieke toestand maar hij moet wel constant plat op bed liggen. Hij is afgelopen nacht in het ziekenhuis gebleven samen met Kholmurod.

Leslie is goed bij bewustzijn en weet waar hij is en wat we hier doen. Zijn grapjes komen ook alweer (‘We halde de skouders der únder’). Vanmorgen is Eric van Twillingen, een Nederlandse arts, bij Leslie geweest om hem te onderzoeken. Er is contact gezocht met de verzekering en momenteel wordt er geprobeerd hem naar Nederland te krijgen. Niet omdat het kritiek is maar onder andere omdat het in deze staat niet mogelijk is om boven een gat (wc) te hangen en de omstandigheden in het ziekenhuis gewoon niet ideaal zijn.

De groep is er gister niet de hele tijd bij gebleven. Ik (Anna-Rixt) heb de groep onder mijn hoede genomen en de sterke jongens zijn bij Leslie gebleven om hem te helpen uit de bergen te krijgen op een brancard. De groep reageert rustig maar de Hollandse pannenkoeken werden wel wat van links naar rechts gekauwd. Nadat de grote groep had gegeten kwam Durk-Willem met de sterke jongens om pannenkoeken te eten terwijl Marije en Bauke mee waren naar het ziekenhuis. Na het eten zijn we allemaal in een cirkel gaan zitten om er met zijn allen over te praten en even een momenteel stil te zijn met zijn allen. Omdat het nachtwerk werd voordat Marije en Bauke terugkwamen en iedereen wou wachten tot ze terug kwamen hebben we besloten vandaag rustig op te starten en vanmiddag beginnen in het internaat. Momenteel staan wij even op nummer 1 en daarna het internaat.

Leslie heeft contact opgenomen met het thuisfront en op verzoek van hun vraag ik jullie dit niet de wereld in te brengen. Op de website niet reacties plaatsen hierover. Ook wij houden het binnen de groep. Wij houden de lol erin, zetten de schouders eronder in de laatste week en zoeken elkaar op. Ik hoop dan ook dat jullie dit met elkaar gaan doen. Mailcontact met de jongeren hierover is natuurlijk mogelijk en enkelen hebben hier ook behoefte aan.

Pas goed daar op elkaar in Nederland en zoek elkaar op.
Wij passen op jullie kids, zit daar maar niet over in. ‘It komt wol goed jongens!’

Groetjes Anna-Rixt
Ook namens Bauke, Durk-Willem en de rest van de groep.

23 Augustus

Net terug uit Dushanbe is aan mij nu de eer om een verhaal te plaatsen op de website. Vanochtend zijn Bauke en ik naar Dushanbe gegaan om te kijken hoe het met Leslie gaat. Tijdens het ontbijt hadden wij hem al aan de telefoon gehad. Het ging aanmerkelijk beter en de pijn zakte af. Eenmaal in Dushanbe was Alec daar al. Alec helpt de directrice van het internaat bij haar werkzaamheden. Hij regelt ook voor ons dat onze visums worden verlengd. Hij had het ministerie van gezondheidszorg (van Tadzjikistan) ingelicht dat Leslie in het ziekenhuis lag.  Zij hebben vervolgens met de directeur van het ziekenhuis gebeld om dit te melden. Op één of andere manier is Leslie nu een VIP want wij zijn bij de directeur op de thee geweest (met lekkere koekjes) om alles te bespreken. Hij krijgt nu “special treatment” namelijk: een één persoonskamer, een bult eten (denk aan: een pot zoute haringen) en de zorg die hij nodig heeft. Die zorg wordt geleverd door de beste professor die daar rond loopt. Dit alles zal bekostigd worden door het ziekenhuis. Van Leslie hoeft deze flauwekul allemaal niet. Daarnaast heb ik bij de directeur aangegeven dat ik graag wil dat er morgen nieuwe röntgenfoto’s worden gemaakt van zijn rug. Maar het Tadzjiekse ziekenhuis wil een goede behandeling voor deze westerling, er moeten namelijk geen rare verhalen komen over hun ziekenhuis. En tsja, wij worden toch gezien als rijke mensen. Onze tolk (Andaleb) had last van de mond, de directeur heeft geregeld dat hij gratis naar de tandarts van het ziekenhuis kon. Wij hebben iedereen echt hartelijk bedankt voor alle goede hulp.

Eigenlijk hopen we dat morgen de röntgen foto’s van zijn rug goed zijn, misschien kunnen we hem dan meenemen naar het kamp. Ondertussen is er veel geregel  met de verzekering over de vlucht naar huis ed. Zodra daar meer nieuws over is komt dit op de site.

In het ziekenhuis heb ik bij de “trekpleister” nog nieuwe verbandmiddelen gekocht. Onze EHBO-kist is namelijk nagenoeg leeg. Voor Leslie zijn hoofdwond moesten wij zelf verbandmiddelen kopen, heel bijzonder. Na veel overleg, hebben wij Leslie gedag gezegd want er moest namelijk nog meer gebeuren. Wij zijn hier ten slotte om het internaat op te knappen. Eerst zijn we heel Dushanbe door gecrost om geld te pinnen. Het verkeer blijft hier heel interessant. Ik kijk me nog steeds de ogen uit. Het is namelijk niet vreemd als je een vrachtwagen ziet vol gepropt met soldaten.

Het geld pinnen ging niet van harte, een aantal pinautomaten deden het niet. Onze pinpassen werden niet geaccepteerd. Nadat we eindelijk een pinautomaat hadden gevonden die het wel deed hebben we even een broodje gekocht want ja, op een lege maag kunnen wij niet goed functioneren in 44 graden. Er waren al deuren gekocht, maar één gekochte deur had de verkeerde kleur, dus die was al eerder terug gebracht.  Na ons broodje zijn we richting de plaatselijke bouwmarkt gereden. Daar hebben we ongeveer een uur onderhandelt over een deur en drie deurkozijnen. Ongelofelijk, elke dag kijk ik me de ogen uit.

Toen de deuren veilig en wel in de auto lagen zijn we richting het internaat gereden om te kijken hoe de werkzaamheden daar verliepen. En natuurlijk om de gekochte spullen af te leveren. Ik was er een aantal dagen niet meer geweest. De groep had mij wel verteld dat door het voorval van zondag de werkzaamheden minder goed wilden slagen. Dus ik was erg benieuwd hoe het ze vandaag af ging. Eenmaal daar vertelde Gerlof mij dat het allemaal beter liep dan de afgelopen dagen, fijn om te horen. Toen ik door de gang liep zaten zo goed als alle deuren er in. Er was al een aardig deel gemetseld. We merkten wel dat de stukadoor werk op zijn eigen tempo, dat mocht van ons wel iets sneller. Er is al een hele lading plamuur op de muren gesmeerd. Het pleisterwerk wat hier op de muren zit is van niet al te beste kwaliteit, er laten dus veel stukken los. Er is nu ook besloten dat een deel van het plafond opnieuw gestuukt zal worden. We hopen dat als het cement  van de eerste kamers aardig droog is, dat we kunnen beginnen met het sauzen van de eerste kinderkamers. De muurschildering is af, alleen de belijning moet nog gedaan worden. Helaas zijn de zwarte markeerstiften leeg,  er moeten eerst nieuwe komen voordat Tom en Jerry volledig op de muur staan. Omdat we de afgelopen paar dagen wat vertraging hebben opgelopen zijn  Anna-Rixt, Durk-Willem en Kholmurod  bij de directrice geweest om te vertellen dat het waarschijnlijk niet gaat lukken om alles af te krijgen. Wij zullen hier nu waarschijnlijk Tadzjiekse werknemers voor gaan in huren. Bijvoorbeeld voor het linoleum, dat krijgen wij nooit op tijd op de vloer. Na deze werkdag staat er voor iedereen een bord macaroni op tafel. Het eten smaakt het merendeel hier prima. We zijn tot nu toe ook allemaal in goede gezondheid. Na het eten zal iedereen zijn gangetje gaan. Boeken lezen, spelletjes doen, ouwehoeren, computeren en slapen. Morgen is er weer een dag. Ik ben benieuwd wat we allemaal weer gaan meemaken, geen dag is hetzelfde hier!

Jongens, ik knal er nog even een op kikkende slogan tegenaan.

“Wie vrolijk kijkt in de morgen, die lacht de hele dag!! ”

Leafs út it waarmeTadzjikistan,

Marije, Leslie (vanaf de traumatologie afdeling), Durk-Willem, Anna-Rixt, Joldert, Sander, Celesta, Sjoerd, Houkje, Geartsje, Jan, Hein, Bauke, Hilda, Jeanette en Gerlof.

Maar natuurlijk ook van onze Tadzjiekse vrienden,

Kholmurod, Nasiba, Ramazon, Dilshod, Hoshim, Loiq, Dilnoza, Khurced, Andaleb en Hokim.